16 september 2019
DEAL!
Rutger, onze headhunter, neemt je mee door de twee dagen voor zijn eerste plaatsing bij JOIN!

TURBULENT, is de juiste woordkeuze voor de twee dagen die ik hieronder omschrijf.

8 uur 's ochtends, de Albert Heijn gaat open en ik loop naar binnen voor mijn dagelijkse boodschappen. Een bakje yoghurt, een Vifit met perziksmaak, wat bananen en een brood. Het beleg ligt al in de koelkast op werk. Even pinnen bij de zelf-scankassa en op naar de Herengracht. Ik parkeer de scooter voor de deur en pak de lift naar de vierde verdieping, het gaat weer beginnen.

"Goeiemorgen!", roep ik wanneer ik de deur binnen stap. Vandaag is een belangrijke dag, want ik kan mijn eerste plaatsing vieren! De meeste collega's zijn al binnen en maken een praatje of eten een broodje, voorbereidend op een nieuwe dag. Activerende muziek klinkt uit de Sonos speaker. Ik open de kledingkast en grijp de rode hanger met daaraan mijn grijze pak. Omkleden, lenzen indoen en over een aantal minuten met de round-up van de dag beginnen met het team. Ik eet wat, nog even snel naar de wc en daarna ben ik klaar om te beginnen.

Remco, Jasper en ik (Team BI) verzamelen rond het whiteboard met daarop alle vacatures. "Wat gaan we doen vandaag?" Vraagt Remco. "Een uurtje op leads, vervolgens kandidaten zoeken voor een specifieke vacature en in de middag nieuwe kandidaten kwalificeren", antwoord ik. "Wat wil je eruit halen? Denk SMART!" (specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch, tijdgebonden). Een nieuwe vacature, een cv opsturen naar een klant en het spreken van twee nieuwe kandidaten lijkt mij realistisch. Daarnaast heb ik een belangrijk telefoontje rond het middaguur met een van mijn kandidaten. Dezelfde vragen worden vervolgens door Jappie (Jasper) en Remco beantwoord. Het is belangrijk om de dag te beginnen met een plan. Remco zet de doelen van ons drie voor vandaag op het bord en we wensen elkaar succes: focus.

"Okay let's do it!" Het is bijna 9 uur en iedereen neemt plaats achter zijn bureau. Om 8:58 wordt de muziek uit de Sonos speaker onderbroken door het alarm: Showtime! De round-ups worden afgerond en de laatste mailtjes worden verstuurd, want de 'core sales tijd' (van 9 tot 12) gaat van start. Iedereen doet de headset op, de muziek gaat wat zachter dan daarvoor en de eerste telefoontjes zijn al te horen: fanatic.

De tijd verstrijkt. "Sorry, ik heb geen interesse.." krijg ik te horen. Shit, het zit niet mee vandaag. Al een uur verstreken en ik heb nog geen vruchtbaar gesprek gevoerd, die dagen heb je wel eens. Het is steeds wachten op dat gesprek waarvan je weet dat het je in de toekomst iets kan opleveren. Die manager wiens vacature snel vervuld moet worden of al erg lang uit staat en daardoor wel wat hulp kan gebruiken. Dat is het moment dat duidelijk wordt dat een samenwerking interessant is. Ik leg uit dat ik al het werk doe op basis van no cure no pay. Op deze manier bied ik zekerheid dat kwaliteit geleverd wordt, middels een uitgebreid netwerk en toewijding zodat de klant krijgt waar om gevraagd wordt: fair.

Het einde van de ochtend nadert, de bel afspraak om 12 uur die ik heb gemaakt met mijn kandidaat komt dichterbij. Vandaag is zijn beslissende gesprek bij een van onze klanten. Het was tot nu toe een stroef proces, maar ik heb volgehouden. Vandaag levert dat hopelijk wat op. "Goedemiddag Rutger", zegt hij op een vriendelijke toon wanneer hij de telefoon opneemt. Het is een aardige man met wie ik kan lachen, maar nu is het belangrijk dat we ons focussen op het gesprek van vanmiddag. We nemen de laatste punten door en alles lijkt in orde, totdat ik Remco zie seinen. Even de telefoon op mute, "wat is er?". Hij hoorde ons praten over het gesprek om vier uur, terwijl er twee uur op het bord staat. De stress schiet erin, het zal toch niet... Na een vlugge zoektocht in de mailbox zie ik het dan toch staan. "Ik bevestig hierbij het gesprek om 14:00". De stress neemt toe, maar het is pas twaalf uur dus in principe nog genoeg speling om op tijd te komen. Ik leg de situatie ietwat gegeneerd uit aan mijn kandidaat en hij begint te lachen. "Maak je geen zorgen" zegt hij "Ik heb nog tijd genoeg om het te halen". Er valt een last van mijn schouders. Op dit moment ben ik erg blij dat ik zo'n goede band met hem heb opgebouwd de afgelopen periode, dat komt nu ten goede. Ik wens hem succes en we hangen op, het afwachten kan beginnen.

15:47, er wordt ingebeld. "Goedemiddag, u spreekt met JOIN" hoor ik door het kantoor klinken. "Rut het is voor jou" wordt er gezegd. Een adrenaline-boost giert door mijn lichaam, dit is het moment van de waarheid. "En, hoe ging het?" vraag ik nadat we elkaar hebben begroet. "Niet erg goed..." hoor ik aan de andere kant. De adrenaline zwakt af naar een betreurend niveau. "Maar ik ben wel aangenomen!" vervolgt hij. Aangezien letterlijk iedereen aan het meeluisteren is via de andere telefoontoestellen, ontstaat er een klein moment van vreugde op de werkvloer. Ik probeer mijn enthousiasme te onderdrukken, want op dit soort momenten is het belangrijk om professioneel te blijven. We vervolgen het gesprek met de details van zijn sollicitatie en alles lijkt in orde. Het enige wat nog rest is om de bevestiging te krijgen van de klant, niet het minst belangrijke. Ik bel mijn contactpersoon op en we bespreken de details van het sollicitatiegesprek wat zojuist is gevoerd. Hij is een HR-medewerker die zelf niet aanwezig was bij dit beslissende gesprek, vandaar dat hij zelf ook nog niet helemaal op de hoogte is. Hij geeft aan dat hij gaat navragen of alles klopt, ik krijg de bevestiging waarschijnlijk pas morgen binnen. Jammer, het liefst had ik hem meteen gehad, maar het is niet anders. Ik hang de telefoon op en zie dat al mijn collega's, die ondertussen in een kringetje om mijn bureau zijn gevormd, meeleven met de spanning: family.

De dag komt ten einde en nadat ik mijn mailbox wel 65 keer heb gerefreshed, komt het besef dat ik vandaag niks meer ga vernemen. Het is tijd om naar huis te gaan, morgen weer een dag.

8 uur 's ochtends, de Albert Heijn gaat weer open en ik loop naar binnen, ditmaal met een ander gevoel dan de dag ervoor. Het kan niet meer mis gaan denk ik bij mezelf, maar er is me al vaak genoeg verteld dat alles mogelijk is met deze baan. Ik kom het kantoor binnen. De round-up wordt gedaan, de headsets gaan weer op en de dag begint opnieuw maar ik zit mijn mailbox aan te staren, te wachten op die ene verlossende e-mail. Die ene mail die de afgelopen twee maanden van hard werken, tegenslagen verwerken en mezelf ontwikkelen kan bekronen.

Een aantal minuten verstrijken en er is nog niks gebeurd. Ik kan dit natuurlijk niet de hele dag volhouden zeg ik tegen mezelf en ik ga aan het werk. Er is uiteraard genoeg te doen en daarnaast is het ook wel lekker om mijn gedachten ergens anders te hebben, anders kruipt de tijd voorbij. De ochtend verloopt vervolgens soepel en nadat ik een telefoontje heb gepleegd waarvoor ik aansluitend iets moest nakijken in een oude e-mail, is het moment daar. Ik open de mailbox en ik zie bovenaan in de lijst een vetgedrukte, ongeopende e-mail staan. Ik lees de eerste regel: "Goedemorgen Rutger, hierbij het akkoord."  Ik tik Remco vol trots aan en hij begint te glunderen, maar we houden het nog even geheim voor de groep. Na een aantal ogenblikken merken we dat er een moment is dat niemand meer in gesprek is. Remco en Jappie (die ondertussen wel was ingelicht) beginnen met hun handen op te tafel te slaan als tromgeroffel en ik sta op. Met grote passen versnel ik naar de goudkleurige bel die pontificaal in het midden van de werkvloer hangt en die mij al sinds dag één aanstaart. *Klinggggg* galmt het door de zaal. Ik bal mijn vuist in de lucht en iedereen komt enthousiast naar me toe om felicitaties over te brengen. De champagne wordt geopend en de sfeer is goed, dit was mijn eerste plaatsing: fun!